• Slider4
  • Slider5
  • Slider 9

Πολυϋδράμνιο

Περιγραφή και ορισμός

Ως πολυϋδράμνιο ορίστηκε όγκος αμνιακού υγρού (AFV) > από 2000mL. Με τεχνικές υπερήχων, πολυϋδράμνιο ορίστηκε ως βαθύτερος κάθετος θύλακος (SDP) > από 8cm,2 δείκτης αμνιακού υγρού (AFI) ˃ από 24cm, 3  ή από 25cm, 4   ή πάνω από την 95η εκατοστιαία θέση ανάπτυξης για την αντίστοιχη ηλικία κύησης 5 , 6  ή ένας υποκειμενικά υψηλός όγκος αμνιακού υγρού (AFV). Για να περιγραφεί καλύτερα η βαρύτητα του πολυϋδράμνιου χρησιμοποιήθηκαν οι όροι: ήπιο, μέτριο, σοβαρό. Ως ήπιο πολυϋδράμνιο ορίστηκε δείκτης αμνιακού υγρού (AFI) 25cm-30cm, 8 , 9  μέτριο, δείκτης αμνιακού υγρού (AFI) 30,1cm-35,0cm 8 , 9  και σοβαρό, δείκτης αμνιακού υγρού (AFI) ≥ από 35,1cm. 8 , 9  Στην εκτίμηση του όγκου του αμνιακού υγρού (AFV) με την μέθοδο του βαθύτερου κάθετου θύλακου (DVP), ως ήπιο πολυϋδράμνιο ορίστηκε μέτρηση ≥ από 8cm, 10  ως μέτριο, μέτρηση ≥ από 12cm 10  και ως σοβαρό, μέτρηση ≥ από 16cm. 10 

Δημογραφικά στοιχεία

Η συχνότητα εμφάνισης του πολυϋδράμνιου, αναφέρεται και ως υδράμνιο, κυμαίνεται από 0,2% έως 2,0%. 11

Αιτιοπαθογένεια

Η αυξημένη ποσότητα αμνιακού υγρού μπορεί να οφείλεται σε μειωμένη απορρόφηση, υπερπαραγωγή ή ιδιοπαθή αίτια. Η μειωμένη απορρόφηση του αμνιακού υγρού, συμπεραίνεται συνήθως από την αποτυχία κατάποσης του εμβρύου, λόγω ατρησίας τραχείας, απόφραξης τραχείας, απόφραξης εντέρου ή ανεγκεφαλίας. Οι χρωμοσωμικές ανωμαλίες, 12  ο μη-άνοσος ύδρωπας, ο μητρικός διαβήτης, το σύνδρομο μετάγγισης από δίδυμο σε δίδυμο (TTTS) είναι μερικά από τα αναγνωρισμένα αίτια του πολυϋδράμνιου.

Το ιδιοπαθές πολυϋδράμνιο αντιπροσωπεύει περίπου το 50%-60% των περιπτώσεων. 13 , 14  Οι υπόλοιπες περιπτώσεις εμπίπτουν σε μία από τις ακόλουθες κατηγορίες: συγγενείς ανωμαλίες και γενετικές διαταραχές 8%-45%, μητρικός διαβήτης 5%-26%, πολύδυμες κυήσεις 8%-10%, εμβρυϊκή αναιμία 1%-11%, άλλα (σύνδρομο Bartrop, σύνδρομο Bartter, συγγενείς ιογενείς λοιμώξεις). 15 - 17  Ο μηχανισμός με τον οποίο αναπτύσσεται το ιδιοπαθές πολυϋδράμνιο δεν είναι γνωστός.

Το σοβαρό πολυϋδράμνιου σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο περιγεννητικού θανάτου και συγγενών ανωμαλιών. 18 - 20  Στο 31% των κυήσεων με σοβαρό πολυϋδράμνιο (AFI ≥ 35 cm) παρατηρούνται μεγάλες συγγενείς ανωμαλίες. 21  Οι πιο συχνές συγγενείς ανωμαλίες αφορούν το κεντρικό νευρικό σύστημα (28%), το καρδαγγειακό (22%) και το γαστρεντερικό σύστημα (14%). 22

Υπερηχογραφική εκτίμηση

Η υπερηχογραφική εκτίμηση του όγκου του αμνιακού υγρού (AFV) σε περιβάλλον πολυϋδραμνίου, δεν είναι ακριβής. 23  Η προγνωστική αξία του δείκτη αμνιακού υγρού (AFI) και του βαθύτερου κάθετου θυλάκου (DVP) στην εντόπιση πολυϋδραμνίου πάνω από την 95η ή 97η εκατοστιαία θέση, είναι 33% και 46%, αντίστοιχα. 24  Η χρήση της έγχρωμης ροής Doppler στην αξιολόγηση του όγκου του αμνιακού υγρού δεν φαίνεται να αυξάνει την ικανότητα ανίχνευσης πολυϋδραμνίου διαμέσου της υπερηχογραφίας. 25  Η υπερηχογραφική εκτίμηση του όγκου του αμνιακού υγρού (AFV), συχνά αποτελεί μια πρόκληση για τον εξετάζοντα στον καθορισμό του πολυϋδράμνιου. Οι έντονες εμβρυϊκές κινήσεις λόγω της μεγάλης ποσότητας αμνιακού υγρού, μπορεί να καταστήσουν πολύ δύσκολη την πρόσκτηση των απαραίτητων εικόνων. Επιπλέον, το έμβρυο μπορεί να καταδυθεί βαθιά εντός της μήτρας και ως εκ τούτου να βρίσκεται μακριά από τον μορφοτροπέα λόγω της απομάκρυνσής του από το πρόσθιο κοιλιακό τοίχωμα της εγκύου μητέρας. Επομένως, οι ρυθμίσεις βάθους, η επιλογή του κατάλληλου μορφομετατροπέα, συχνά θα πρέπει να προσαρμόζονται έτσι ώστε να απεικονίζουν καλύτερα την ανατομία του εμβρύου. Άλλοτε πάλι, καθώς η μήτρα αναπτύσσεται εξαιτίας του αυξανόμενου όγκου του αμνιακού υγρού, το πάχος του πλακούντα φαίνεται μειωμένο. Έτσι, π.χ., μη φυσιολογικός, παχύς πλακούντας όπως σε εμβρυϊκό ύδρωπα, μπορεί κάλλιστα να μετράται ψευδώς, φυσιολογικός.

Η σχέση με τον μητρικό διαβήτη

Η συχνότητα εμφάνισης πολυϋδραμνίου σε μητέρες με διαβήτη κύησης μετά τις 24 εβδομάδες, είναι 18,8%. 26  Γενικά, η επίπτωση πολυϋδραμνίου στον διαβήτη κύησης κυμαίνεται από 8%-20% 27  και ανευρίσκεται έως και 30 φορές συχνότερα από ό, τι σε μη διαβητικές εγκυμοσύνες. 28  Ο μηχανισμός που έχει προταθεί για να εξηγήσει την παρουσία πολυϋδραμνίου στον μητρικό διαβήτη, σχετίζεται με την εμβρυϊκή πολυουρία, εξαιτίας της αυξημένης οσμωτικής διούρησης, ως παράγωγο της εμβρυϊκής υπεργλυκαιμίας. 29  Έχει αποδειχθεί ότι φτωχή ρύθμιση σακχάρου συσχετίζεται με υψηλότερη συγκέντρωση γλυκόζης στο αμνιακό υγρό και υψηλότερο δείκτη αμνιακού υγρού (AFI). Μπορεί επίσης να υπάρξει αυξημένη παραγωγή ούρων στα μακροσωμικά έμβρυα των διαβητικών μητέρων. 30

Η σχέση με την ανευπλοειδία

Ανευπλοειδία βρέθηκε στο 10% των εμβρύων με εμφανείς υπερηχογραφικές ανωμαλίες και στο 1% των εμβρύων που είχαν φυσιολογική υπερηχογραφική αξιολόγηση. Δεν υπήρχε σημαντική διαφορά μεταξύ του κινδύνου της εμβρυϊκής ανευπλοειδίας και του βαθμού σοβαρότητας του πολυϋδράμνιου. 21  Οι συχνότερες χρωμοσωμικές ανωμαλίες που συσσχετίστηκαν με πολυϋδράμνιο ήταν: τρισωμία 21, τρισωμία 18, τρισωμία 13, αν και σποραδικά, μπορεί να εμφανιστούν και άλλες χρωμοσωμικές ανωμαλίες. 31 , 32

Έκβαση

Οι επιπλεγμένες με πολυϋδράμνιο εγκυμοσύνες, έχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ανεπιθύμητων αποτελεσμάτων, συμπεριλαμβανομένου του περιγεννητικού θανάτου. 27 , 33 - 35  Ο αυξημένος αυτός κίνδυνος περιγεννητικής θνησιμότητας, αναφέρεται σε εγκυμοσύνες που επιπλέκονται από το ιδιοπαθές πολυϋδράμνιο, αλλά και σε εκείνες στις οποίες το πολυϋδράμνιο σχετίζεται με δομικές εμβρυϊκές ανωμαλίες. Ωστόσο, η παρουσία πολυϋδράμνιου, δεν φαίνεται να έχει επιπλέον κίνδυνο περιγεννητικής θνησιμότητας. Ως εκ τούτου, πιθανά ευθύνεται ο κακώς ελεγχόμενος διαβήτης και η υποκείμενη μητρική νόσος η οποία σχετίζεται με δυσμενή αποτελέσματα στις διαβητικές κυήσεις. 11

Στρατηγική διαχείρισης

Η Landy και συνεργάτες συνιστούν την εμβρυϊκή χρωμοσωμική ανάλυση ως συμπλήρωμα στην αξιολόγηση των κυήσεων που περιπλέκονται από το ιδιοπαθές πολυϋδράμνιο.36 Το συμπτωματικό πολυϋδράμνιο μπορεί να υποβληθεί σε θεραπεία μείωσης όγκου ή ιατρικής θεραπείας (π.χ. ινδομεθακίνη) ή συνδυασμός των δύο. Μια πολυεπιστημονική προσέγγιση ομάδας ειδικών, συμπεριλαμβανομένων της εμβρυο-μητρικής ιατρικής, νεογνολόγων, γενετικών συμβούλων και ενδεχομένως παιδιάτρων χειρουργών ή των παιδοκαρδιολόγων συνιστάται στη διαχείριση και θεραπεία της εγκύου ασθενούς με σημαντικό πολυϋδράμνιο.

  1. Magann EF, Morton ML, Nolan TE, et al. Comparative efficacy of two sonographic measurements for the detection of aberrations in the amniotic fluid volume and the effect of amniotic fluid volume on pregnancy outcome. Obstet Gynecol. 1994; 83: 959–62. PMID: 8190440
  2. Chamberlain PF, Manning FA, Morrison I, et al. Ultrasound evaluation of amniotic fluid volume. I. The relationship of marginal and decreased amniotic fluid volumes to perinatal outcome. Am J Obstet Gynecol. 1984; 150: 245–49. PMID: 6385713
  3. Baron C, MA Morgan, TJ Garite. The impact of amniotic fluid volume assessed intrapartum on perinatal outcome. Am J Obstet Gynecol. 1995; 173: 167–74. PMID: 7631675
  4. JP Phelan, Ahn MO, Smith CV, et al. Amniotic fluid index measurements during pregnancy. J Reprod Med. 1987; 32: 601–04. PMID: 3309290
  5. Chauhan SP, Doherty DD, Magann EF, et al. Amniotic fluid index vs single deepest pocket technique during modified biophysical profile: a randomized clinical trial. Am J Obstet Gynecol. 2004; 191: 661–67. Discussion 7–8. PMID: 15343260
  6. Moore TR, Cayle JE. The amniotic fluid index in normal human pregnancy. Am J Obstet Gynecol. 1990; 162: 1168–73. PMID: 2187347
  7. Magann EF, Perry KG, Chauhan SP, et al. The accuracy of ultrasound evaluation of amniotic fluid volume in singleton pregnancies: the effect of operator experience and ultrasound interpretative technique. J Clin Ultrasound. 1997; 25: 249–53. PMID: 9314106
  8. Lazebnik N, Hill LM, Guzick D, et al. Severity of polyhydramnios does not affect the prevalence of large-for-gestational age newborn infants. J Ultrasound Med. 1996; 15:385-388. PMID: 8731446
  9. Lazebnik N, Many A. The severity of polyhydramnios, estimated fetal weight and preterm delivery are independent risk factors for the presence of congenital malformations. Gynecol Obstet Invest. 1999;  48:28-32. PMID: 10394088
  10. Hill LM, Breckle R, Thomas ML, et al. Polyhydramnios: ultrasonically detected prevalence and neonatal outcome. Obstet Gynecol. 1987; 69:21-25. PMID: 3540761
  11. Sandlin AT, Chauhan SP, Magann EF. Clinical relevance of sonographically estimated amniotic fluid volume: polyhydramnios. J Ultrasound Med. 2013; 32:851-863. PMID: 23620328
  12. Brady K, Polzin WJ, Kopelman JN, et al. Risk of chromosomal abnormalities in patients with idiopathic polyhydramnios. Obstet Gynecol. 1992; 79: 234–38. PMID: 1731291
  13. Chamberlain PF, Manning FA, Morrison I, et al.: Ultrasound evaluation of amniotic fluid volume. II. The relationship of increased amniotic fluid volume of perinatal outcome. Am J Obstet Gynecol. 1984; 150:250-254. PMID: 6385714
  14. Ben-Chetrit A, Hochner-Celnikier D, Ron M, et al. Hydramnios in the third trimester of pregnancy: a change in the distribution of accompanying fetal anomalies as a result of early ultrasonographic prenatal diagnosis. Am J Obstet Gynecol. 1990; 162:1344-1345. PMID: 2187359
  15. Stoll CG, Alembik Y, Dott B. Study of 156 cases of polyhydramnios and congenital malformations in a series of 118,265 consecutive births. Am J Obstet Gynecol. 1991; 165:586-590. PMID: 1892183
  16. Dorleijn DM, Cohen-Overbeek TE, Groenendaal F, et al.: Idiopathic polyhydramnios and postnatal findings. J Matern Fetal Neonatal Med. 2009; 22:315-320. PMID: 19085623
  17. Panting-Kemp A, Nguyen T, Castro L. Substance abuse and polyhydramnios. Am J Obstet Gynecol. 2002; 187:602-605. PMID: 12237634
  18. Pri-Paz S, Khalek N, Fuchs KM, et al. Maximal amniotic fluid index as a prognostic factor in pregnancies complicated by polyhydramnios. Ultrasound Obstet Gynecol. 2012; 39:648-653. PMID: 21898637
  19. Bundgaard A, Anderson BR, Rode L, et al. Prevalence of polyhydramnios at a Danish hospital: a population-based study. Acta Obstet Gynecol Scand. 2007; 86:1427-1431. PMID: 17851824
  20. Damato N, Filly RA, Goldstein RB, et al. Frequency of fetal anomalies in sonographically detected polyhydramnios. J Ultrasound Med. 1993; 12 (1):11-15. PMID: 8455215
  21. Dashe JS, McIntire DD, Ramus RM, et al. Hydramnios: anomaly prevalence and sonographic detection. Obstet Gynecol. 2002; 100:134-139. PMID: 12100815
  22. Martinez-Frias MJ, Bermejo E, Rodriguez-Pinilla E, et al. Maternal and fetal factors related to abnormal amniotic fluid. J Perinatol. 1999; 19:514-520. PMID: 110685302
  23. Magann EF, Nevils BG, Chauhan SP, et al. Low amniotic fluid volume is poorly identified in singleton and twin pregnancies using the 2 × 2 cm pocket technique of the biophysical profile. South Med J. 1999; 92:802-805. PMID: 10456720
  24. Magann EF, Doherty DA, Chauhan SP, et al. How well do the amniotic fluid index and single deepest pocket indices (below the 3rd and 5th and above the 95th and 97th percentiles) predict oligohydramnios and hydramnios?. Am J Obstet Gynecol. 2004; 190:164-169. PMID: 14749654
  25. Zlatnik G, Olson G, Bukowski R, et al. Amniotic fluid index measured with the aid of color flow Doppler. J Matern Fetal Neonatal Med. 2003; 13:242-245. PMID: 12854924
  26. Idris N, Wong SF, Thomae M, et al. Influence of polyhydramnios on perinatal outcome in pregestational diabetic pregnancies. Ultrasound Obstet Gynecol. 2010; 36:338-343. PMID: 20503236
  27. Magann EF, Chauhan SP, Doherty DA, et al. A review of idiopathic hydramnios and pregnancy outcomes. Obstet Gynecol Surv. 2007; 62:795-802. PMID: 18005456
  28. Lufkin EG, Nelson RL, Hill LM, et al. An analysis of diabetic pregnancies at Mayo Clinic, 1950-79. Diabetes Care. 1984; 7 (6):539-547. PMID: 6439531
  29. Nobile de Santis MS, Radaelli T, Taricco E, et al. Excess of amniotic fluid: pathophysiology, correlated diseases and clinical management. Acta Biomed. 2004; 75 (Suppl 1): 53-55. PMID: 15301291
  30. Xu ZM, Wu LF. Correlation between amniotic fluid glucose concentration and amniotic fluid volume and neonatal birth weight in pregnancy complicated by gestational diabetes mellitus [in Chinese]. Zhonghua Fu Chan Ke Za Zhi. 2006; 41 (11):724-728. PMID: 17327026
  31. Landy HJ, Isada NB, Larsen JW. Genetic implications of idiopathic hydramnios. Am J Obstet Gynecol. 1987; 157:114-117. PMID: 3300341
  32. Sickler GK, Nyberg DA, Sohaey R, et al. Polyhydramnios and fetal intrauterine growth restriction: ominous combination. J Ultrasound Med. 1997; 16:609-614. PMID: 9321781
  33. Biggio Jr JR, Wenstrom KD, Dubard MB, et al. Hydramnios prediction of adverse perinatal outcome. Obstet Gynecol. 1999; 94: 773-777. PMID: 10546727
  34. Maymon E, Ghezzi F, Shoham-Vardi I, et al. Isolated hydramnios at term gestation and the occurrence of peripartum complications. Eur J Obstet Gynecol Reprod Biol. 1998; 77:157-161. PMID: 9578272
  35. Magann EF, Doherty DA, Lutgendorf MA, et al. Peripartum outcomes of high-risk pregnancies complicated by oligo- and polyhydramnios: a prospective longitudinal study. J Obstet Gynecol Res. 2010; 32:268-277. PMID: 20492376
  36. Landy HJ, Isada NB, Larsen JW. Genetic implications of idiopathic hydramnios. Am J Obstet Gynecol. 1987; 157:114-117. PMID: 3300341
Διαβάστηκε 919 φορές Τελ. αλλαγή: Τρίτη, 07 Νοέμβριος 2017 13:42

Share it

Ποιοι είμαστε

Η ιστοσελίδα emvriomitriki.gr έχει ως σκοπό να καλύψει τις απορίες και τις ανάγκες των εγκύων γυναικών. Συγχρόνως, λόγω του υψηλού επιπέδου του υλικού που περιέχει, καθίσταται χρήσιμο εργαλείο σε μαιευτήρες και άλλους επαγγελματίες υγείας που επιθυμούν να ανανεώσουν τις γνώσεις τους. Η επιμέλεια των κειμένων, του φωτογραφικού υλικού και των βίντεο, ανήκει στον ιατρό Αναστάσιο Κοκοβίδη.

Στοιχεία Επικοινωνίας

Λεωφόρος Κηφισίας 32
Αθήνα, 115 26
210 7771300