• Slider4
  • Slider5
  • Slider 9

Παρβοϊός Β19

Περιγραφή και ορισμός

Η λέξη παρβοϊός (parvovirus) προέρχεται από την λατινική "parvus" που σημαίνει μικρό και είναι το όνομα μιας οικογένειας μικρών (~ 25-nm), μη αναπτυγμένων ιών.

H μόλυνση με τον ανθρώπινο παρβοϊό Β19 (B19V) καταλήγει σε εξανθηματική νόσο, συχνή κατά την παιδική ηλικία η οποία εκδηλώνεται ως λοιμώδες ερύθημα, συνυπάρχει με αρθραλγίες στους ενήλικες, ενώ μοιάζει με την λοίμωξη της ερυθράς. 1 - 3 Η νόσος μεταφέρεται κυρίως με τα σταγονίδια του αναπνευστικού συστήματος, είναι αρκετά μεταδοτική και αβλαβής στο γενικό πληθυσμό αν και αναγνωρίζεται ως απειλή στα έμβρυα που τελικά θα μολυνθούν επειδή προκαλεί αναιμία και στη συνέχεια μη άνοσο-ύδρωπα.

Επιδημιολογικά στοιχεία

Οι εκδηλώσεις B19V εμφανίζονται κυρίως τον χειμώνα και την άνοιξη καθώς μείζονες επιδημίες συμβαίνουν κάθε λίγα χρόνια. Η υψηλού κινδύνου περίοδος μετάδοσης είναι νωρίς στην οξεία φάση της λοίμωξης, πριν από την εμφάνιση εξανθήματος ή αρθραλγίας, όταν τα ιικά φορτία βρίσκονται στο υψηλότερο επίπεδο. Οξεία λοίμωξη εμφανίζεται στο 3%-4% των εγκύων γυναικών με τα υψηλότερα ποσοστά μόλυνσης να παρατηρούνται σε εκπαιδευτικούς (δασκάλους και καθηγητές). Περίπου το 35%-53% των εγκύων γυναικών εμφανίζουν ανοσία στην λοίμωξη, λόγω προηγούμενης έκθεσης στον παρβοϊό, ωστόσο πρόσφατη έκθεση της μητέρας στον ιό δεν εξασφαλίζει προστασία στο έμβρυο. 4

Αιτιοπαθογένεια

Ο Β19V είναι κυτταροτοξικός και μολύνει τα ταχέως διαφοροποιημένα ερυθροειδή κύτταρα με αποτέλεσμα σοβαρή εμβρυϊκή αναιμία, καρδιακή ανεπάρκεια και τελικά μη άνοσο-ύδρωπα. 5 Ενώ το κυρίαρχο αιματολογικό χαρακτηριστικό του εμφανιζόμενου ύδρωπα είναι η αναιμία, συχνά συνυπάρχει και θρομβοπενία.6 , 7 Ο κίνδυνος ανάπτυξης ύδρωπα είναι μεγαλύτερος εάν η μόλυνση εμφανιστεί κατά το πρώτο μισό της εγκυμοσύνης. 8

Η ιογενής μυοκαρδίτιδα με επακόλουθο την καρδιακή ανεπάρκεια αποτελεί έναν άλλο πιθανό αιτιοπαθογενετικό μηχανισμό σχηματισμού ύδρωπα. 9 Μεταθανάτιες έρευνες μολυσμένων νεογνών με Β19V απεκάλυψαν ηωσινοφιλικά ενδοπυρηνικά έγκλειστα ερυθροειδών κυττάρων σε ήπαρ και μυοκάρδιο ως τυπικά χαρακτηριστικά της ιογενούς κυτταροπαθητικής βλάβης. 10 Η μόλυνση του μυοκαρδίου μπορεί να επιφέρει μυοκαρδίτιδα που επιδεινώνει την καρδιακή ανεπάρκεια με τελικό αποτέλεσμα την νέκρωση του μυοκαρδίου.

Εμβρυοπάθεια

Αν και, συνήθως η μητρική μόλυνση με τον Β19V δεν έχει δυσμενή επίδραση στο έμβρυο ωστόσο μπορεί να καταλήξει σε ενδομήτριο θάνατο με ή χωρίς ύδρωπα. 11 , 12 Μέχρι σήμερα έχει καταγραφεί μια μόνο περίπτωση εμβρύου που αποβλήθηκε ενδομητρίως με ανωμαλίες στους οφθαλμούς και αποδόθηκε σε εμβρυοπάθεια από τον Β19V. 13  Σποραδικά, περιγράφηκαν βρέφη με ηπατική νόσο, 14 , 15 καρδιομεγαλία 16 και υδροκέφαλο αποφρακτικού τύπου 17 ως αποτέλεσμα συγγενούς μόλυνσης με Β19V.

 

Ανωμαλίες ανιχνεύσιμες μέσω υπερηχογραφίας

Τα υπερηχογραφικά ευρήματα μπορεί να αποκαλύψουν διάφορες ανωμαλίες όπως:

 

Τράχηλος

αυχενική πάχυνση και οίδημα δέρματος

 

Καρδιά

καρδιομεγαλία

περικαρδιακή συλλογή

 

Άλλα

ασκίτης

υδράμνιο

πάχυνση πλακούντα

ύδρωπας

 

Υπερηχογραφική διάγνωση

Επειδή οι μητέρες που νοσούν από Β19V είναι συνήθως ασυμπτωματικές ή εμφανίζουν μη ειδική κλινική εικόνα, η υποψία της λοίμωξης τίθεται με την υπερηχογραφική διαπίστωση του εμβρυικού ύδρωπα, ενώ μπορεί να συνυπάρχει και ασκίτης.

Στρατηγικές διαχείρισης

Μετά την οξεία λοίμωξη της μητέρας ανιχνεύονται αντισώματα IgM-B19 για 6-8 (έως 10) εβδομάδες και ιικό DNA-B19 μέσω PCR στο μητρικό αίμα, για 8-10 εβδομάδες και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και περισσότερο από 15 εβδομάδες. Η διάγνωση της συγγενούς μόλυνσης παρουσία ύδρωπα και αναιμίας μπορεί να τεθεί με θετικό έλεγχο DNA-Β19, αρνητικό IgM-Β19 και εντόνως θετικό IgG-B19 στο αίμα της μητέρας ή από το εντόνως θετικό DNA-Β19 στο εμβρυϊκό αίμα και στο αμνιακό υγρό. 18

Στις περισσότερες περιπτώσεις ύδρωπα η θεραπευτική παρέμβαση βασίζεται στην ενδομήτρια μετάγγιση αίματος μέχρι την αυτόματη υποχώρηση της αναιμίας. 19 - 25 Όμως, ορισμένες μελέτες δεν επιβεβαίωσαν την επιτυχή διάσωση του εμβρύου. 26  Η θνησιμότητα μεταγγισμένων εμβρύων υπήρξε υψηλή και το συνολικό ποσοστό επιβίωσης ήταν 60-70%. 27 , 28 Άλλη θεραπευτική στρατηγική βασίστηκε στην χρήση ανοσοσφαιρίνης και δακτυλίτιδας (immunoglobulin and digitalis). 29 Γενικά, η αποτελεσματικότητα της θεραπευτικής παρέμβασης είναι δύσκολο να εκτιμηθεί καθώς η μετάγγιση αίματος δεν είναι απόλυτα αποτελεσματική και ο ύδρωπας μπορεί να υποχωρήσει αυτόματα. 30 , 31

Η μέτρηση της συστολικής ταχύτητας ροής της μέσης εγκεφαλικής αρτηρίας (MCA-PSV) είναι ένα μη επεμβατικό μέσο αξιολόγησης της εμβρυϊκής αναιμίας και της ανταπόκρισης στην θεραπεία που απαιτεί ενδομήτρια μετάγγιση (IUT) αίματος. 32 - 37 Μεταξύ της MCA-PSV και της συγκέντρωσης της εμβρυϊκής αιμοσφαιρίνης (HbF) υπάρχει αρνητική συσχέτιση (-0,85), που σημαίνει ότι όσο υψηλότερη είναι η μέγιστη συστολική ταχύτητα τόσο χαμηλότερη είναι η συγκέντρωση της αιμοσφαιρίνης. 38 - 40 Η διόρθωση της εμβρυϊκής αναιμίας μετά από IUT αίματος μείωσε σημαντικά και ομαλοποίησε την τιμή της MCA-PSV. 41

Μία αυξημένη MCA-PSV ˃ 1,5ΜοΜ, εκφρασμένη σε πολλαπλάσια του μέσου όρου για την αντίστοιχη ηλικία κύησης ήταν χρήσιμη στον χρονικό προσδιορισμό της αρχικής IUT ενώ όριο 1,32ΜοΜ για τον χρόνο της 2ης IUT. 42  Η ευαισθησία της MCA-PSV > 1,50 MoM στην πρόβλεψη αναιμίας λόγω μόλυνσης από Β19V ήταν 94,1%, η ειδικότητα 93,3% και η θετική και η αρνητική προγνωστική αξία 94,1% και 93,3%, αντίστοιχα. 43 Συνήθως, η αυξημένη τιμή της MCA-PSV συσχετίζεται με εμβρυϊκή αναιμία, παρόλα αυτά μια μελέτη περιγράφει αυξημένη MCA-PSV που οφείλεται σε μεγάλο εμβρυϊκό ασκίτη χωρίς αναιμία. 44

Φυσική ιστορία και έκβαση

Τα περισσότερα έμβρυα που κυοφορούνται από γυναίκες μολυσμένες στον Β19V θα έχουν καλή έκβαση 156/186 (84%). 45 Το ποσοστό της εμβρυϊκής θνησιμότητας σε έμβρυα > των 12 εβδομάδων ήταν 15% (7/48) και ήταν πολύ υψηλότερο από το 1% του γενικού πληθυσμού.  46  Ύδρωπα θα αναπτύξει το 10% των εμβρύων σε οποιαδήποτε ηλικία κύησης, ακόμη και στις 12 εβδομάδες της κύησης, με αυτόματη όμως ύφεση στην συνέχεια.

Η συχνότερη έκβαση της εμβρυϊκής μόλυνσης με B19V ήταν ο μη άνοσος ύδρωπας. 47 - 49 Η συνολική επίπτωση ανεπιθύμητης έκβασης ήταν 7% (7/100) συμπεριλαμβανομένου του ύδρωπα και του ενδομήτριου θανάτου. Και οι επτά ανωτέρω περιπτώσεις εκτέθηκαν σε μόλυνση στον Β19V πριν από τις 20 εβδομάδες της κύησης. 50 Σε άλλη μελέτη η συχνότητα εμφάνισης εμβρυϊκού ύδρωπα σε όλη την διάρκεια της κύησης ήταν 4,2% (10/236) (95% το διάστημα εμπιστοσύνης [CI], 2.1-7.7) και 10,6% (10/94) (95% CI, 5,2-18,7) στα έμβρυα που μολύνθηκαν μεταξύ 9ης-20ης εβδομάδας κύησης. 51

Η μόλυνση του εμβρύου μπορεί να καταλήξει σε ενδομήτριο θάνατο σε ποσοστό 5% μεταξύ των προσφάτως μολυσμένων μητέρων. 52 O ενδομήτριος θάνατος δεν συσχετίστηκε με την ηλικία κύησης, τον χρόνο μόλυνσης και την παρουσία/απουσία των συμπτωμάτων της λοίμωξης στην μητέρα. 53 Πιο πρόσφατες μελέτες αναφέρουν ενδομήτριο θάνατο 6,3% (64/1018) όταν η μητρική μόλυνση σημειώθηκε πριν από τις 20 εβδομάδες της κύησης. 54 , 55 Η βιβλιογραφία αναφέρει ενδομήτριο θάνατο 7,5% στο τρίτο τρίμηνο της κύησης χωρίς παρουσία ύδρωπα ενώ η συγγενής μόλυνση επιβεβαιώθηκε με την ανίχνευση B19V DNA σε πλακουντιακό ιστό. 56

Η αυτόματη έκτρωση στην αρχή της κύησης συσχετίστηκε με μόλυνση από τον B19V κατά το πρώτο τρίμηνο. Στην πληθυσμιακή μελέτη της Δανίας, η παρουσία αντι-Β19V IgM σχεδόν διπλασίασε τον κίνδυνο της εμβρυϊκής απώλειας, ωστόσο μόνο το 0,1% των εμβρύων που απωλέσθησαν οφειλόταν στον ιό. Το ποσοστό αυτό θα μπορούσε να αυξηθεί σε 1% κατά τις περιόδους επιδημίας. 57

Πρόγνωση

Η καλύτερη πρόγνωση είναι η πρόληψη. Στους περισσότερους ενήλικες ανθρώπους πιθανή εστία μόλυνσης θεωρούνται τα παιδιά. Έτσι, οι πολύτοκες έγκυες γυναίκες με παιδιά στο σπίτι, οι εκπαιδευτικοί λειτουργοί και οι εργαζόμενες στον τομέα υγειονομικής περίθαλψης μπορεί να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο λοίμωξης κατά την περίοδο επιδημίας. 58 - 61

Το γεγονός αυτό δικαιολογεί προληπτικά μέτρα που συνίστανται στην αποφυγή επαφής με δυνητικούς φορείς, επειδή η λοίμωξη της εγκύου μητέρας μπορεί να προκαλέσει σοβαρή εμβρυϊκή νοσηρότητα και θνησιμότητα κατά τη διάρκεια επιδημιών, 62 όταν τα ποσοστά ορομετατροπής είναι υψηλά. Στις περιπτώσεις αυτές θα πρέπει να εκτιμάται ο κίνδυνος εμβρυοπάθειας από τη λοίμωξη της μητέρας.

Μέχρι σήμερα διαθέσιμο εμβόλιο δεν υπάρχει, επομένως ο συστηματικός ορολογικός έλεγχος των αντισωμάτων B19V δεν συνιστάται σε μη έγκυες ή σε γυναίκες που σχεδιάζουν μελλοντική εγκυμοσύνη. Η ανίχνευση της μόλυνσης B19V στην επίνοσο πρωτέγκυο γυναίκα δεν είναι αποδοτική ως προς το κόστος, ωστόσο την ταξινομεί στην ομάδα χαμηλού κινδύνου και σε επόμενες κυήσεις, στις οποίες υπάρχει σημαντικά υψηλότερος κίνδυνος ορομετατροπής, στις οροαρνητικές νέος προσδιορισμός του επιπέδου ανοσίας θα τις κατατάξει στην ομάδα υψηλού ή χαμηλού κινδύνου. 59

Εγκεφαλικές ανωμαλίες παρατηρήθηκαν στο 26% (7/27) των μεταγγισμένων εμβρύων στη μαγνητική τομογραφία, συμπεριλαμβανομένης της παρεγκεφαλιδικής αιμορραγίας ή της μικρής παρεγκεφαλίδας. Ως εκ τούτου, μπορεί να εμφανιστεί νευροαναπτυξιακή βλάβη μεταξύ των επιζώντων, παρά την κατάλληλη προγεννητική αντιμετώπιση, συμπεριλαμβανομένης της ενδομήτριας μετάγγισης (IUT). 63

  1. Anderson MJ, Lewis E, Kidd IM, et al. An outbreak of erythema infectiosum associated with human parvovirus infection. J Hyg (Lond). 1984 Aug; 93(1): 85-93. PMID: 6086750
  2. Plummer FA, Hammond GW, Forward K, Sekla L, et al. An erythema infectiosum-like illness caused by human parvovirus infection. N Engl J Med. 1985 Jul 11; 313(2): 74-9. PMID: 2987695
  3. Pattison JR. B19 virus--a pathogenic human parvovirus. Blood Rev. 1987 Mar; 1(1): 58-64. PMID: 2844330
  4. Rodis JF, Hovick TJ Jr, Quinn DL, et al. Human parvovirus infection in pregnancy. Obstet Gynecol. 1988 Nov; 72(5): 733-8. PMID: 2845316
  5. Pattison JR. The pathogenesis of diseases associated with B19 virus. Behring Inst M 1990 Aug; (85): 55-9. PMID: 2171486
  6. Forestier F, Tissot JD, Vial Y, et al. Haematological parameters of parvovirus B19 infection in 13 fetuses with hydrops foetalis. Br J Haematol. 1999 Mar; 104(4): 925-7. PMID: 10192461
  7. Wright IM, Williams ML, Cohen BJ. Congenital parvovirus infection. Arch Dis Child. 1991 Feb; 66(2): 253-4. PMID: 1848056
  8. Ergaz Z, Ornoy A. Parvovirus B19 in pregnancy. Reprod Toxicol. 2006 May; 21(4): 421-35. PMID: 16580942
  9. Hichijo A, Morine M. A case of fetal parvovirus b19 myocarditis that caused terminal heart failure. Case Rep Obstet Gynecol. 2014 Sep 25; 4 pages. PMID: 25328731
  10. Sohan K, Carroll S, Byrne D, et al. Parvovirus as a differential diagnosis of hydrops fetalis in the first trimester. Fetal Diagn Ther. 2000 Jul-Aug; 15(4): 234-6. PMID: 10867486
  11. Anderson LJ, Hurwitz ES. Human parvovirus B19 and pregnancy. Clin Perinatol. 1988 Jun; 15(2): 273-86. PMID: 2837357
  12. Nunoue T, Kusuhara K, Hara T. Human fetal infection with parvovirus B19: maternal infection time in gestation, viral persistence and fetal prognosis. Pediatr Infect Dis J. 2002 Dec; 21(12): 1133-6. PMID: 12488663
  13. Van Elsacker-Niele AM, Salimans MM, Weiland HT, et al. Fetal pathology in human parvovirus B19 infection. Br J Obstet Gynaecol. 1989 Jul; 96(7): 768-75. PMID: 2548567
  14. Metzman R, Anand A, DeGiulio PA, et al. Hepatic disease associated with intrauterine parvovirus B19 infection in a newborn premature infant. J Pediatr Gastroenterol Nutr. 1989 Jul; 9(1): 112-4. PMID: 2550601
  15. White FV, Jordan J, Dickman PS, et al. Fetal parvovirus B19 infection and liver disease of antenatal onset in an infant with Ebstein's anomaly. Pediatr Pathol Lab Med. 1995 Jan-Feb; 15(1): 121-9. PMID: 8736602
  16. von Kaisenberg CS, Bender G, Scheewe J, et al. A case of fetal parvovirus B19 myocarditis, terminal cardiac heart failure, and perinatal heart transplantation. Fetal Diagn Ther. 2001 Nov-Dec; 16(6): 427-32. PMID: 11694751
  17. Zajicek M, Gindes L, Hoffmann C, et al. Prenatal diagnosis of obstructive hydrocephalus associated with parvovirus B19 infection. Obstet Gynecol. 2010 Aug; 116 Suppl 2: 521-2. PMID: 20664440
  18. Stenner S, Enders G, Klee A, et al. Diagnostic and therapy of a severe fetal parvovirus-B19-infection with persistence of viral DNA in the mothers blood but inconspicuous serological tests. Case report. Z Geburtshilfe Neonatol. 2002 May-Jun; 206(3): 102-6. PMID: 12098826
  19. Morel O, Chagnaud S, Laperrelle J,et al. Parvovirus B19 in pregnancy: literature review. Gynecol Obstet Fertil. 2007 Nov; 35(11): 1095-104. PMID: 18006356
  20. Gloning KP, Schramm T, Brusis E, et al. Successful intrauterine treatment of fetal hydrops caused by parvovirus B19 infection. Behring Inst Mitt. 1990 Aug; (85): 79-85. PMID: 2171492
  21. Mielke G, Enders G. Late onset of hydrops fetalis following intrauterine parvovirus B19 infection. Fetal Diagn Ther. 1997 Jan-Feb; 12(1): 40-2. PMID: 9101221
  22. Fairley CK, Smoleniec JS, Caul OE, et al. Observational study of effect of intrauterine transfusions on outcome of fetal hydrops after parvovirus B19 infection. Lancet. 1995 Nov 18; 346(8986): 1335-7. PMID: 7475774
  23. Goodear M, Hayward C, Crowther C. Foetal intracardiac transfusion for the treatment of severe anaemia due to human parvovirus B-19 infection. Australas Radiol. 1998 Aug; 42(3): 275-7. PMID: 9727267
  24. Odibo AO, Campbell WA, Feldman D, et al. Resolution of human parvovirus B19-induced nonimmune hydrops after intrauterine transfusion. J Ultrasound Med. 1998 Sep; 17(9): 547-50. PMID: 9733171
  25. Bekhit MT, Greenwood PA, Warren R, et al. In utero treatment of severe fetal anaemia due to parvovirus B19 in one fetus in a twin pregnancy--a case report and literature review. Fetal Diagn Ther. 2009 Mar 17; 25(1): 153-7. PMID: 19293585
  26. Cameron AD, Swain S, Patrick WJ. Human parvovirus B19 infection associated with hydrops fetalis. Aust N Z J Obstet Gynaecol. 1997 Aug; 37(3): 316-9. PMID: 9325515
  27. Macé G, Sauvan M, Castaigne V, et al. Clinical presentation and outcome of 20 fetuses with parvovirus B19 infection complicated by severe anemia and/or fetal hydrops. Prenat Diagn. 2014 Nov; 34(11): 1023-30. PMID: 24851784
  28. Kyeong KS, Won HS, Lee MY, et al. Clinical features of 10 fetuses with prenatally diagnosed parvovirus b19 infection and fetal hydrops. Fetal Pediatr Pathol. 2015 Feb; 34(1): 49-56. PMID: 25313841
  29. Naides SJ, Weiner CP. Antenatal diagnosis and palliative treatment of non-immune hydrops fetalis secondary to fetal parvovirus B19 infection. Prenat Diagn. 1989 Feb; 9(2): 105-14. PMID: 2466284
  30. Faure JM, Giacalone PL, Deschamps F, et al. Nonimmune hydrops fetalis caused by intrauterine human parvovirus B19 infection: a case of spontaneous reversal in utero. Fetal Diagn Ther. 1997 Mar-Apr; 12(2): 66-7. PMID: 9218942
  31. Kelly T, Mathers A. Early presentation and spontaneous resolution of hydrops fetalis, secondary to parvovirus B19 infection. J Obstet Gynaecol. 1998 Mar; 18(2): 190-1. CrossRef
  32. Marton T, Martin WL, Whittle MJ. Hydrops fetalis and neonatal death from human parvovirus B19: an unusual complication. Prenat Diagn. 2005 Jul; 25(7): 543-5. PMID: 16034838
  33. Prefumo F, Fichera A, Fratelli N, et al. Fetal anemia: Diagnosis and management. Best Pract Res Clin Obstet Gynaecol. 2019 Jan 9. pii: S1521-6934 (18) 30207-4. PMID: 30718211
  34. Hernandez-Andrade E, Scheier M, Dezerega V, et al. Fetal middle cerebral artery peak systolic velocity in the investigation of non-immune hydrops. Ultrasound Obstet Gynecol. 2004 May; 23(5): 442-5. PMID: 15133792
  35. Mari G. Middle cerebral artery peak systolic velocity: is it the standard of care for the diagnosis of fetal anemia? J Ultrasound Med. 2005 May; 24(5): 697-702. PMID: 15840801
  36. Lubuský M, Procházka M, Santavý J, et al. Actual management of pregnancies at risk for fetal anemia. Ceska Gynekol. 2006 Jul; 71(4): 272-80. PMID: 16956037
  37. Imbar T, Lev-Sagie A, Cohen S, et al. Diagnosis, surveillance, and treatment of the anemic fetus using middle cerebral artery peak systolic velocity measurement. Prenat Diagn. 2006 Jan; 26(1): 45-51. PMID: 16374898
  38. Kowalczyk D, Guzikowski W, Kubicki J, et al. Doppler measurements of blood flow in the middle cerebral artery for the diagnosis of fetal anemia. Ginekol Pol. 2003 Oct; 74(10): 1160-5. PMID: 14669412
  39. Mari G, Adrignolo A, Abuhamad AZ, et al. Diagnosis of fetal anemia with Doppler ultrasound in the pregnancy complicated by maternal blood group immunization. Ultrasound Obstet Gynecol. 1995 Jun; 5(6): 400-5. PMID: 7552802
  40. Delle Chiaie L, Buck G, Grab D, Terinde R. Prediction of fetal anemia with Doppler measurement of the middle cerebral artery peak systolic velocity in pregnancies complicated by maternal blood group alloimmunization or parvovirus B19 infection. Ultrasound Obstet Gynecol. 2001 Sep; 18(3): 232-6. PMID: 11555452
  41. Stefos T, Cosmi E, Detti L, et al. Correction of fetal anemia on the middle cerebral artery peak systolic velocity. Obstet Gynecol. 2002 Feb; 99(2): 211-5. PMID: 11814499
  42. Moise KJ Jr. The usefulness of middle cerebral artery Doppler assessment in the treatment of the fetus at risk for anemia. Am J Obstet Gynecol. 2008 Feb; 198(2): e1-4. PMID: 18226612
  43. Cosmi E, Mari G, Delle Chiaie L, et al. Noninvasive diagnosis by Doppler ultrasonography of fetal anemia resulting from parvovirus infection. Am J Obstet Gynecol. 2002 Nov; 187(5): 1290-3. PMID: 12439522
  44. Chiang G, Levine D, Hess P, et al. Massive fetal ascites causing increased middle cerebral artery systolic velocity. Obstet Gynecol. 2004 Nov; 104(5 Pt 2): 1136-40. PMID: 15516427
  45. Prospective study of human parvovirus (B19) infection in pregnancy. Public Health Laboratory Service Working Party on Fifth Disease. BMJ. 1990 May 5; 300(6733): 1166-70. PMID: 2161263
  46. Yaegashi N, Niinuma T, Chisaka H, et al. Serologic study of human parvovirus B19 infection in pregnancy in Japan. J Infect. 1999 Jan; 38(1): 30-5. PMID: 10090504
  47. Knott PD, Welply GA, Anderson MJ. Serologically proved intrauterine infection with parvovirus. Br Med J (Clin Res Ed). 1984 Dec 15; 289(6459): 1660. PMCID: PMC1443817
  48. Pattison JR. Diseases caused by the human parvovirus B19. Arch Dis Ch 1988 Dec; 63(12): 1426–1427. PMCID: PMC1779192
  49. Petrikovsky BM, Baker D, Schneider E. Fetal hydrops secondary to human parvovirus infection in early pregnancy. Prenat Diagn. 1996 Apr; 16(4): 342-4. PMID: 8734809
  50. Chisaka H, Ito K, Niikura H, et al. Clinical manifestations and outcomes of parvovirus B19 infection during pregnancy in Japan. Tohoku J Exp Med. 2006 Aug; 209(4): 277-83. PMID: 16864949
  51. Enders M, Klingel K, Weidner A, et al. Risk of fetal hydrops and non-hydropic late intrauterine fetal death after gestational parvovirus B19 infection. J Clin Virol. 2010 Nov; 49(3): 163-8. PMID: 20729141
  52. Rodis JF, Quinn DL, Gary GW Jr, et al. Management and outcomes of pregnancies complicated by human B19 parvovirus infection: a prospective study. Am J Obstet Gynecol. 1990 Oct; 163(4 Pt 1): 1168-71. PMID: 2171338
  53. Kinney JS, Anderson Ll, Farrar J, et al: Risk of adverse outcomes of pregnancy after human parvovirus B19 infection. JlInfect Dis. 1988 Apr; 157: 663-667. PMID: 2831283
  54. Enders M, Weidner A, Zoellner I, et al. Fetal morbidity and mortality after acute human parvovirus B19 infection in pregnancy: prospective evaluation of 1018 cases. Prenat Diagn. 2004 Jul; 24(7): 513-8. PMID: 15300741
  55. Lowden E, Weinstein L. Unexpected second trimester pregnancy loss due to maternal parvovirus B19 infection. South Med J. 1997 Jul; 90(7): 702-4. PMID: 9225892
  56. Skjöldebrand-Sparre L, Tolfvenstam T, Papadogiannakis N, et al. Parvovirus B19 infection: association with third-trimester intrauterine fetal death. BJOG. 2000 Apr; 107(4): 476-80. PMID: 10759265
  57. Lassen J, Jensen AK, Bager P, et al. Parvovirus B19 infection in the first trimester of pregnancy and risk of fetal loss: a population-based case-control study. Am J Epidemiol. 2012 Nov 1; 176(9): 803-7. PMID: 23051601
  58. Cartter ML, Farley TA, Rosengren S, et al. Occupational risk factors for infection with parvovirus B19 among pregnant women. J Infect Dis. 1991 Feb; 163(2): 282-5. PMID: 1846391
  59. Jensen IP, Thorsen P, Jeune B, et al. An epidemic of parvovirus B19 in a population of 3,596 pregnant women: a study of sociodemographic and medical risk factors. BJOG. 2000 May; 107(5): 637-43. PMID: 10826579
  60. Riipinen A, Sallmén M, Hedman L, et al. Increased risk of human parvovirus B19 infection in day-care employees: a cohort study among pregnant workers during an epidemic in Finland. Occup Environ Med. 2014 Dec; 71(12): 836-41. PMID: 25074899
  61. Daniilidis A, Sidiropoulos K, Panna ZD, et al. Association of fetal loss with recent parvovirus infection and other demographic prognostic risk factors. J Obstet Gynaecol. 2014 Jan; 34(1): 40-4. PMID: 24359048
  62. Al-Khan A, Caligiuri A, Apuzzio J. Parvovirus B-19 infection during pregnancy. Infect Dis Obstet Gynecol. 2003; 11(3): 175-9. PMID: 15022880 
  63. Maisonneuve E, Garel C, Friszer S, et al. Fetal Brain Injury Associated with Parvovirus B19 Congenital Infection Requiring Intrauterine Transfusion. Fetal Diagn Ther. 2018 Jul; 20: 1-11. PMID: 30032153
Διαβάστηκε 3351 φορές Τελ. αλλαγή: Κυριακή, 14 Απριλίου 2019 09:14

Share it

Ποιοι είμαστε

Η ιστοσελίδα emvriomitriki.gr σχεδιάστηκε αρχικά για να καλύψει τις απορίες και τις ανάγκες των εγκύων γυναικών. Όμως, λόγω του υψηλού επιστημονικού υλικού που περιέχει (άρθρα, βίντεο, φωτογραφίες, βιβλιογραφία) καθίσταται χρήσιμο επαγγελματικό εργαλείο σε φοιτητές, μαιευτήρες και άλλους επαγγελματίες υγείας που επιθυμούν να ανανεώσουν τις γνώσεις τους. Το έργο επιμελήθηκε ο ιατρός Αναστάσιος Κοκοβίδης.

Στοιχεία επικοινωνίας

Διαδρομή

Λεωφόρος Κηφισίας 32
Αθήνα, 115 26


info@emvriomitriki.gr
210 7771300










Κλείστε το ραντεβού σας Online!